رقابت چین و آمریکا بر سر هوش مصنوعی مسابقه ای شبیه جنگ سرد فناوری
به گزارش سئو بوی، پژوهشگر هوش مصنوعی، با تکیه بر این که هوش مصنوعی دیگر یک موج زودگذر فناورانه نیست، اظهار داشت: شواهد جهانی نشان میدهد این فناوری به یکی از اصلی ترین مؤلفه های قدرت، امنیت و رقابت راهبردی کشورها تبدیل گشته و بی توجهی به آن، شکاف های عمیق اقتصادی و فناورانه بوجود خواهد آورد.
به گزارش سئو بوی به نقل از ایسنا، دکتر محمد غفاریان، پژوهشگر هوش مصنوعی و دانش آموخته دانشگاه صنعتی امیرکبیر، در گردهمایی هوش مصنوعی و امنیت سایبری با تاکید بر اهمیت راهبردی هوش مصنوعی برای آینده ایران، این فناوری را فراتر از یک موج زودگذر توصیف کرد و اظهار داشت: هوش مصنوعی امروز به یکی از تعیین کننده ترین عوامل قدرت در جهان تبدیل گشته است.
وی بابیان این که درباره ی هوش مصنوعی طیفی گسترده از دیدگاه ها وجود دارد؛ اظهار نمود: برخی آنرا یک هیجان موقتی می دانند که به زودی فروکش می کند و برخی دیگر اعتقاد دارند این فناوری اهمیتی فوق العاده و راهبردی برای همه کشورها دارد و می تواند مسیر اقتصاد و قدرت جهانی را تغییر دهد.
غفاریان اضافه کرد: پرسش اصلی اینست که آیا هوش مصنوعی صرفا یک موج گذراست یا ما در آستانه یک انقلاب صنعتی جدید قرار داریم و باید جایگاه خویش را در این تحول مشخص نماییم. تلاش کردم با بررسی نشانه های مختلف، پاسخی حداقلی برای خودم به این پرسش پیدا کنم و امروز این نگاه را با شما به اشتراک می گذارم.
وی یکی از مهم ترین علائم را رقابت سنگین میان چین و ایالات متحده آمریکا دانست و اظهار داشت: این رقابت در حوزه هوش مصنوعی شباهت زیادی به رقابتهای راهبردی در حوزه های نظامی، اقتصادی و حتی هسته ای دارد و بهیچ وجه موضوعی شوخی بردار نیست.
این پژوهشگر هوش مصنوعی افزود: شواهد گوناگونی نشان میدهد که هوش مصنوعی بعنوان یک حوزه راهبردی تلقی می شود؛ همچون قوانین سخت گیرانه ای که دولت آمریکا طی سالهای اخیر برای صادرات سخت افزارهای پیشرفته محاسباتی و تجهیزات در رابطه با هوش مصنوعی به برخی کشورها، خصوصاً چین، وضع کرده است.
وی اظهار داشت: این محدودیت ها از دوران دولت ترامپ شروع شد و در دولت بایدن هم ادامه پیدا کرد و نشان میدهد که رقابت در حوزه هوش مصنوعی صرفا فناورانه نیست، بلکه مستقیماً با ملاحظات اقتصادی و امنیتی گره خورده است.
غفاریان اضافه کرد: حتی در مقاطعی که این قوانین بصورت محدود و موقت تعدیل شده اند، باز هم فشارهای اقتصادی و لابی شرکتهای بزرگ فناوری نقش برجسته ی در تصمیم گیری ها داشته است که خود مبین وزن بالای هوش مصنوعی در معادلات جهانی است.
وی تاکید کرد: مجموعه این علائم نشان میدهد که هوش مصنوعی نه یک مد زودگذر، بلکه یکی از محورهای اصلی قدرت و توسعه در دهه های آینده خواهد بود و کشورهایی که امروز برای آن برنامه ریزی نکنند، در آینده با شکاف جدی مواجه می شوند.
این پژوهشگر هوش مصنوعی و دانش آموخته دانشگاه صنعتی امیرکبیر، ضمن اشاره به شواهد عینی از شدت رقابت جهانی در این عرصه اظهار داشت: سختگیری ها در زمینه صادرات فناوری های در رابطه با هوش مصنوعی نشان میدهد که این مورد کاملا جدی و راهبردی است. یکی از علائم مهم این جدیت، همکاری نهادهای امنیتی و انتظامی آمریکا در اجرای ممنوعیت های صادراتی است؛ بطوریکه در یکی از پرونده ها، شبکه ای از قاچاقچیان شناسایی شد که درحال انتقال غیرقانونی سخت افزارهای پیشرفته محاسباتی به چین بودند و ارزش این محموله ها حدود ۱۶ میلیون دلار برآورد شده است.
غفاریان اضافه کرد: این رقم نشان میدهد که حجم قابل توجهی از سخت افزارهای در رابطه با هوش مصنوعی درگیر این رقابت شده و دسترسی به آنها تا چه اندازه برای کشورها اهمیت دارد.
وی افزود: از طرفی، چین تلاش می کند حتی در وضعیت اعمال این محدودیت ها، دسترسی خود به GPUها را حفظ کند. در داخل چین هم برخی کارشناسان نسبت به استفاده از سخت افزارهایی که صادرات آنها با مجوز آمریکا به انجام می رسد اخطار داده اند و اعتقاد دارند نباید زیرساخت های حیاتی هوش مصنوعی بر اساس این تجهیزات شکل بگیرد، چون که احتمال وجود مخاطرات و تهدیدهای پنهان وجود دارد.
این پژوهشگر هوش مصنوعی اظهار داشت: جمع بندی این نگاه در چین به این نتیجه منجر شده که در عین استفاده از فرصتهای موجود، مسیر پژوهش، توسعه و تولید سخت افزار بومی بصورت جدی دنبال شود و اتکا به مجوزهای دولت آمریکا بعنوان یک ریسک بالقوه درنظر گرفته شود.
غفاریان اضافه کرد: این موارد را مطرح کردم تا نشان دهم رقابت در حوزه هوش مصنوعی صرفا فناورانه نیست و ابعاد امنیتی، اقتصادی و حاکمیتی دارد.
وی ضمن اشاره به نشانه ای دیگر از اهمیت این حوزه اظهار داشت: فاصله قابل توجهی میان نیاز بازار و ظرفیت حاکمیتی ایالات متحده در حوزه فناوری، خصوصاً در امنیت سایبری، وجود دارد. بنابراین تمرکز خویش را بر آمارهای در رابطه با این حوزه گذاشتم.
غفاریان افزود: در سال ۲۰۱۹ اعلام گردید که آمریکا با کمبود حدود ۳۰۰ هزار نیروی متخصص امنیت سایبری مواجه می باشد و پیش بینی می شد این عدد تا سال ۲۰۲۲ به حدود دو میلیون نفر برسد. باآنکه این پیش بینی به صورت کامل محقق نشد، اما روند رشد احتیاج به نیروی متخصص امنیت سایبری ادامه پیدا کرد و برآوردها نشان میدهد در سال ۲۰۲۱ حدود سه میلیون فرصت شغلی در این عرصه وجود داشته که بخش قابل توجهی از آن بدون نیروی متخصص باقیمانده است.
این پژوهشگر هوش مصنوعی تاکید کرد: با حرکت به سوی سال ۲۰۲۵ هم همچنان شکاف میان نیاز بازار و تعداد متخصصان امنیت سایبری پابرجا می باشد و نمودارها نشان میدهد تقاضا برای نیروی انسانی در این عرصه همچنان روندی افزایشی دارد.
این دانش آموخته دانشگاه صنعتی امیرکبیر، ضمن اشاره به تحولات اخیر در تعامل میان دانشگاه ها و شرکتهای فناور اظهار داشت: نشانه های جدید نشان میدهد فاصله میان نیازهای عملیاتی و ظرفیتهای علمی درحال کاهش است، هرچند این روند هنوز با سرعت مطلوب پیش نمی رود.
وی اظهار داشت: در خرداد و تابستان امسال، یکی از شرکتهای فعال در همکاری پژوهشی با یکی از معتبرترین لابراتوار های امنیتی آمریکا و دانشگاه های مطرح، نتایج قابل توجهی عرضه داد که نشان می داد برخی مدلهای بزرگ هوش مصنوعی بدون نیاز جدی به آموزش مجدد یا تنظیمات پیچیده، می توانند پاسخ های قابل قبولی در حوزه امنیت عرضه کنند. این نتایج نشان میدهد که با تعامل درست با این مدلها و استفاده هدفمند از آنها، می توان به راهکارهای عملی و قابل اتکا دست پیداکرد و مسیر استفاده کاربردی از هوش مصنوعی را هموارتر کرد.
این پژوهشگر هوش مصنوعی افزود: در تابستان امسال، برخی تیم ها در رقابتهای تخصصی حوزه امنیت سایبری به موفقیت هایی رسیدند که بدون تبلیغات رسانه ای گسترده انجام شد، اما نشان دهنده توان بالای تیم های انسانی با تجربه و ماهر در کنار مدلهای هوش مصنوعی بود. در کنار این فعالیتها، فضایی مشابه محیط های تمرینی برای دوست داران و متخصصان حوزه امنیت سایبری شکل گرفته که امروز به بستری برای ارزیابی و سنجش عملکرد مدلهای هوش مصنوعی تبدیل گشته است.
وی ادامه داد: تمرکز اصلی این ارزیابی ها بر میزان موفقیت مدلها در جواب سؤالات در رابطه با لطمه پذیری هاست؛ بخشهایی که داده های آنها نسبتاً در دسترس می باشد و مدلها در حل مسایل ساده تر عملکرد قابل قبولی دارند، اما در سطوح پیچیده تر هنوز چالش های جدی وجود دارد. با وجود برخی موفقیت ها، نتایج نشان میدهد که مسیر توسعه این مدلها در حوزه امنیت سایبری همچنان درحال ایجاد است و نمی توان از موفقیت کامل آنها سخن گفت.
وی افزود: در حوزه پدافندی نیز، از اکتبر امسال برنامه هایی برای به کارگیری هوش مصنوعی در کمک به تیم های دفاع سایبری شروع شده و برخی کشورها، خصوصاً چین، تمرکز ویژه ای بر توسعه این رویکردها در چارچوب های دفاعی خود داشته اند.
غفاریان ضمن اشاره به یک گزارش انتشار یافته در آمریکا، به نمونه ای عینی از سوءاستفاده از ابزارهای هوش مصنوعی در تهاجمات سایبری پرداخت و اظهار داشت: یک مقاله آمریکایی اخیراً گزارشی از یک حمله سایبری سازمان یافته منتشر نموده که در آن مشخص شده یک تیم هکری با استفاده از ابزارهای مبتنی بر هوش مصنوعی به چندین شرکت آمریکایی حمله کرده و مبادرت به سرقت داده از شبکه های آنها کرده است. در این گزارش با اطمینان بالایی تاکید شده که مهاجمان از یک مدل و ابزار مشخص برای نفوذ بهره برده اند، اما نکته مهم اینست که شرکت مالک آن ابزار – که در این گزارش به آن اشاره شده – خود هدف حمله قرار نگرفته بود. این شرکت نه بعنوان قربانی، بلکه بعنوان مالک فناوری متوجه شد که از مدل و ابزارش برای نفوذ به شرکتهای دیگر استفاده می شود و قبل از گسترش حملات، جلوی آنرا گرفت.
غفاریان با تاکید بر اهمیت این مورد اشاره کرد: این نمونه نشان میدهد که شناسایی تهدید لزوماً به معنای نفوذ به سامانه های یک شرکت نیست؛ بلکه اگر ابزار و مدل کافی برای رصد رفتارهای مخرب وجود داشته باشد، می توان سوءاستفاده از فناوری را حتی خارج از مرزهای سازمان شناسایی و متوقف ساخت.
وی به انتشار یک سند رسمی از جانب کاخ سفید در تیرماه امسال اشاره نمود و اظهار داشت: در صفحه اول این گزارش، دولت آمریکا به صراحت اعلام می کند که در یک رقابت و مسابقه راهبردی با کشورهای دیگر قرار دارد و چین را بعنوان رقیب اصلی معرفی می کند. در این سند تاکید شده که آمریکا باید این رقابت را در خط مقدم دنبال کند.
غفاریان افزود: نگرانی اصلی دولت آمریکا از سرعت پیشرفت چین در حوزه فناوری، خصوصاً هوش مصنوعی، ناشی می شود؛ بگونه ای که احساس می کنند اگر اقدام نکنند، از این رقابت عقب می مانند. به همین دلیل، مجموعه ای از برنامه ها و سرمایه گذاری های کلان طراحی شده تا اطمینان حاصل شود ایالات متحده برتری خویش را در این رقابت حفظ می نماید.
وی ضمن اشاره به سیاستهای جدید آمریکا اظهار داشت: در همین جهت، دولت آمریکا برنامه هایی را برای سرمایه گذاری گسترده در حوزه هوش مصنوعی، داده و جذب دانشمندان تعریف کرده تا از این تکنولوژی ها برای اکتشافات علمی و حفظ برتری تکنولوژیک خود در سطح جهانی استفاده نماید. معرفی برنامه هایی مانند «جنسیس» با حمایت گسترده بودجه دولتی، بخشی از همین راهبرد برای حفظ سلطه فناوری آمریکا است.
غفاریان ضمن اشاره به گزارش های یک مؤسسه معتبر پژوهشی و تحلیلی اظهار داشت: یکی از موسسات شناخته شده ای که به صورت منظم مطالعات راهبردی منتشر می کند، اخیراً پیش بینی هایی درباره ی آینده «استقلال در فضای هوش مصنوعی» عرضه کرده است؛ پیش بینی هایی که نشان میدهد مسیر توسعه این فناوری، بیشتر از آنکه صرفا فنی باشد، به شدت سیاسی و حاکمیتی است.
وی ادامه داد: بر طبق این تحلیل ها، برعکس تصور رایج، شرکتها و بازیگران بزرگ فناوری در یک خلأ یا فضای بی مرز فعالیت نمی کنند. حتی شرکتهای تجاری بزرگ هم عملا در قالب مرزهای سیاسی دولت ها عمل می کنند و ناگزیر تابع قوانین کشور متبوع خود هستند.
غفاریان ضمن اشاره به وضعیت شرکتهای آمریکایی اشاره کرد: یک شرکت فعال در حوزه هوش مصنوعی، حتی اگر ماهیت تجاری داشته باشد، در نهایت مجبور است تحت قوانین دولت ایالات متحده فعالیت کند و نمی تواند خویش را از الزامات، محدودیت ها و سیاستهای حاکمیتی این کشور جدا بداند.
وی تاکید کرد: همین مسئله سبب می شود مفهوم «استقلال در هوش مصنوعی» برای کشورها اهمیت مضاعف پیدا کند؛ چون که اتکای کامل به شرکتها یا فناوری های خارجی، در عمل به معنای وابستگی به تصمیمات سیاسی دولت های دیگر است.
خلاصه اینکه تمرکز اصلی این ارزیابی ها بر میزان موفقیت مدلها در جواب سؤالات در ارتباط با لطمه پذیری هاست؛ بخشهایی که داده های آنها نسبتاً در دسترس می باشد و مدلها در حل مسائل ساده تر عملکرد قابل قبولی دارند، اما در سطوح پیچیده تر هنوز چالش های جدی وجود دارد. غفاریان ضمن اشاره به یک گزارش انتشار یافته در آمریکا، به نمونه ای عینی از سوءاستفاده از ابزارهای هوش مصنوعی در تهاجمات سایبری پرداخت و عنوان کرد: یک مقاله آمریکایی اخیراً گزارشی از یک حمله سایبری سازمان یافته منتشر نموده که در آن مشخص شده یک تیم هکری با استفاده از ابزارهای مبتنی بر هوش مصنوعی به چندین شرکت آمریکایی حمله کرده و دست به سرقت داده از شبکه های آنها کرده است. حتی شرکتهای تجاری بزرگ هم عملاً در چارچوب مرزهای سیاسی دولت ها عمل می کنند و ناگزیر تابع قوانین کشور متبوع خود هستند.
وی بابیان این که درباره ی هوش مصنوعی طیفی گسترده از دیدگاه ها وجود دارد؛ اظهار نمود: برخی آنرا یک هیجان موقتی می دانند که به زودی فروکش می کند و برخی دیگر اعتقاد دارند این فناوری اهمیتی فوق العاده و راهبردی برای همه کشورها دارد و می تواند مسیر اقتصاد و قدرت جهانی را تغییر دهد.
غفاریان اضافه کرد: پرسش اصلی اینست که آیا هوش مصنوعی صرفا یک موج گذراست یا ما در آستانه یک انقلاب صنعتی جدید قرار داریم و باید جایگاه خویش را در این تحول مشخص نماییم. تلاش کردم با بررسی نشانه های مختلف، پاسخی حداقلی برای خودم به این پرسش پیدا کنم و امروز این نگاه را با شما به اشتراک می گذارم.
وی یکی از مهم ترین علائم را رقابت سنگین میان چین و ایالات متحده آمریکا دانست و اظهار داشت: این رقابت در حوزه هوش مصنوعی شباهت زیادی به رقابتهای راهبردی در حوزه های نظامی، اقتصادی و حتی هسته ای دارد و بهیچ وجه موضوعی شوخی بردار نیست.
این پژوهشگر هوش مصنوعی افزود: شواهد گوناگونی نشان میدهد که هوش مصنوعی بعنوان یک حوزه راهبردی تلقی می شود؛ همچون قوانین سخت گیرانه ای که دولت آمریکا طی سالهای اخیر برای صادرات سخت افزارهای پیشرفته محاسباتی و تجهیزات در رابطه با هوش مصنوعی به برخی کشورها، خصوصاً چین، وضع کرده است.
وی اظهار داشت: این محدودیت ها از دوران دولت ترامپ شروع شد و در دولت بایدن هم ادامه پیدا کرد و نشان میدهد که رقابت در حوزه هوش مصنوعی صرفا فناورانه نیست، بلکه مستقیماً با ملاحظات اقتصادی و امنیتی گره خورده است.
غفاریان اضافه کرد: حتی در مقاطعی که این قوانین بصورت محدود و موقت تعدیل شده اند، باز هم فشارهای اقتصادی و لابی شرکتهای بزرگ فناوری نقش برجسته ی در تصمیم گیری ها داشته است که خود مبین وزن بالای هوش مصنوعی در معادلات جهانی است.
وی تاکید کرد: مجموعه این علائم نشان میدهد که هوش مصنوعی نه یک مد زودگذر، بلکه یکی از محورهای اصلی قدرت و توسعه در دهه های آینده خواهد بود و کشورهایی که امروز برای آن برنامه ریزی نکنند، در آینده با شکاف جدی مواجه می شوند.
این پژوهشگر هوش مصنوعی و دانش آموخته دانشگاه صنعتی امیرکبیر، ضمن اشاره به شواهد عینی از شدت رقابت جهانی در این عرصه اظهار داشت: سختگیری ها در زمینه صادرات فناوری های در رابطه با هوش مصنوعی نشان میدهد که این مورد کاملا جدی و راهبردی است. یکی از علائم مهم این جدیت، همکاری نهادهای امنیتی و انتظامی آمریکا در اجرای ممنوعیت های صادراتی است؛ بطوریکه در یکی از پرونده ها، شبکه ای از قاچاقچیان شناسایی شد که درحال انتقال غیرقانونی سخت افزارهای پیشرفته محاسباتی به چین بودند و ارزش این محموله ها حدود ۱۶ میلیون دلار برآورد شده است.
غفاریان اضافه کرد: این رقم نشان میدهد که حجم قابل توجهی از سخت افزارهای در رابطه با هوش مصنوعی درگیر این رقابت شده و دسترسی به آنها تا چه اندازه برای کشورها اهمیت دارد.
وی افزود: از طرفی، چین تلاش می کند حتی در وضعیت اعمال این محدودیت ها، دسترسی خود به GPUها را حفظ کند. در داخل چین هم برخی کارشناسان نسبت به استفاده از سخت افزارهایی که صادرات آنها با مجوز آمریکا به انجام می رسد اخطار داده اند و اعتقاد دارند نباید زیرساخت های حیاتی هوش مصنوعی بر اساس این تجهیزات شکل بگیرد، چون که احتمال وجود مخاطرات و تهدیدهای پنهان وجود دارد.
این پژوهشگر هوش مصنوعی اظهار داشت: جمع بندی این نگاه در چین به این نتیجه منجر شده که در عین استفاده از فرصتهای موجود، مسیر پژوهش، توسعه و تولید سخت افزار بومی بصورت جدی دنبال شود و اتکا به مجوزهای دولت آمریکا بعنوان یک ریسک بالقوه درنظر گرفته شود.
غفاریان اضافه کرد: این موارد را مطرح کردم تا نشان دهم رقابت در حوزه هوش مصنوعی صرفا فناورانه نیست و ابعاد امنیتی، اقتصادی و حاکمیتی دارد.
وی ضمن اشاره به نشانه ای دیگر از اهمیت این حوزه اظهار داشت: فاصله قابل توجهی میان نیاز بازار و ظرفیت حاکمیتی ایالات متحده در حوزه فناوری، خصوصاً در امنیت سایبری، وجود دارد. بنابراین تمرکز خویش را بر آمارهای در رابطه با این حوزه گذاشتم.
غفاریان افزود: در سال ۲۰۱۹ اعلام گردید که آمریکا با کمبود حدود ۳۰۰ هزار نیروی متخصص امنیت سایبری مواجه می باشد و پیش بینی می شد این عدد تا سال ۲۰۲۲ به حدود دو میلیون نفر برسد. باآنکه این پیش بینی به صورت کامل محقق نشد، اما روند رشد احتیاج به نیروی متخصص امنیت سایبری ادامه پیدا کرد و برآوردها نشان میدهد در سال ۲۰۲۱ حدود سه میلیون فرصت شغلی در این عرصه وجود داشته که بخش قابل توجهی از آن بدون نیروی متخصص باقیمانده است.
این پژوهشگر هوش مصنوعی تاکید کرد: با حرکت به سوی سال ۲۰۲۵ هم همچنان شکاف میان نیاز بازار و تعداد متخصصان امنیت سایبری پابرجا می باشد و نمودارها نشان میدهد تقاضا برای نیروی انسانی در این عرصه همچنان روندی افزایشی دارد.
این دانش آموخته دانشگاه صنعتی امیرکبیر، ضمن اشاره به تحولات اخیر در تعامل میان دانشگاه ها و شرکتهای فناور اظهار داشت: نشانه های جدید نشان میدهد فاصله میان نیازهای عملیاتی و ظرفیتهای علمی درحال کاهش است، هرچند این روند هنوز با سرعت مطلوب پیش نمی رود.
وی اظهار داشت: در خرداد و تابستان امسال، یکی از شرکتهای فعال در همکاری پژوهشی با یکی از معتبرترین لابراتوار های امنیتی آمریکا و دانشگاه های مطرح، نتایج قابل توجهی عرضه داد که نشان می داد برخی مدلهای بزرگ هوش مصنوعی بدون نیاز جدی به آموزش مجدد یا تنظیمات پیچیده، می توانند پاسخ های قابل قبولی در حوزه امنیت عرضه کنند. این نتایج نشان میدهد که با تعامل درست با این مدلها و استفاده هدفمند از آنها، می توان به راهکارهای عملی و قابل اتکا دست پیداکرد و مسیر استفاده کاربردی از هوش مصنوعی را هموارتر کرد.
این پژوهشگر هوش مصنوعی افزود: در تابستان امسال، برخی تیم ها در رقابتهای تخصصی حوزه امنیت سایبری به موفقیت هایی رسیدند که بدون تبلیغات رسانه ای گسترده انجام شد، اما نشان دهنده توان بالای تیم های انسانی با تجربه و ماهر در کنار مدلهای هوش مصنوعی بود. در کنار این فعالیتها، فضایی مشابه محیط های تمرینی برای دوست داران و متخصصان حوزه امنیت سایبری شکل گرفته که امروز به بستری برای ارزیابی و سنجش عملکرد مدلهای هوش مصنوعی تبدیل گشته است.
وی ادامه داد: تمرکز اصلی این ارزیابی ها بر میزان موفقیت مدلها در جواب سؤالات در رابطه با لطمه پذیری هاست؛ بخشهایی که داده های آنها نسبتاً در دسترس می باشد و مدلها در حل مسایل ساده تر عملکرد قابل قبولی دارند، اما در سطوح پیچیده تر هنوز چالش های جدی وجود دارد. با وجود برخی موفقیت ها، نتایج نشان میدهد که مسیر توسعه این مدلها در حوزه امنیت سایبری همچنان درحال ایجاد است و نمی توان از موفقیت کامل آنها سخن گفت.
وی افزود: در حوزه پدافندی نیز، از اکتبر امسال برنامه هایی برای به کارگیری هوش مصنوعی در کمک به تیم های دفاع سایبری شروع شده و برخی کشورها، خصوصاً چین، تمرکز ویژه ای بر توسعه این رویکردها در چارچوب های دفاعی خود داشته اند.
غفاریان ضمن اشاره به یک گزارش انتشار یافته در آمریکا، به نمونه ای عینی از سوءاستفاده از ابزارهای هوش مصنوعی در تهاجمات سایبری پرداخت و اظهار داشت: یک مقاله آمریکایی اخیراً گزارشی از یک حمله سایبری سازمان یافته منتشر نموده که در آن مشخص شده یک تیم هکری با استفاده از ابزارهای مبتنی بر هوش مصنوعی به چندین شرکت آمریکایی حمله کرده و مبادرت به سرقت داده از شبکه های آنها کرده است. در این گزارش با اطمینان بالایی تاکید شده که مهاجمان از یک مدل و ابزار مشخص برای نفوذ بهره برده اند، اما نکته مهم اینست که شرکت مالک آن ابزار – که در این گزارش به آن اشاره شده – خود هدف حمله قرار نگرفته بود. این شرکت نه بعنوان قربانی، بلکه بعنوان مالک فناوری متوجه شد که از مدل و ابزارش برای نفوذ به شرکتهای دیگر استفاده می شود و قبل از گسترش حملات، جلوی آنرا گرفت.
غفاریان با تاکید بر اهمیت این مورد اشاره کرد: این نمونه نشان میدهد که شناسایی تهدید لزوماً به معنای نفوذ به سامانه های یک شرکت نیست؛ بلکه اگر ابزار و مدل کافی برای رصد رفتارهای مخرب وجود داشته باشد، می توان سوءاستفاده از فناوری را حتی خارج از مرزهای سازمان شناسایی و متوقف ساخت.
وی به انتشار یک سند رسمی از جانب کاخ سفید در تیرماه امسال اشاره نمود و اظهار داشت: در صفحه اول این گزارش، دولت آمریکا به صراحت اعلام می کند که در یک رقابت و مسابقه راهبردی با کشورهای دیگر قرار دارد و چین را بعنوان رقیب اصلی معرفی می کند. در این سند تاکید شده که آمریکا باید این رقابت را در خط مقدم دنبال کند.
غفاریان افزود: نگرانی اصلی دولت آمریکا از سرعت پیشرفت چین در حوزه فناوری، خصوصاً هوش مصنوعی، ناشی می شود؛ بگونه ای که احساس می کنند اگر اقدام نکنند، از این رقابت عقب می مانند. به همین دلیل، مجموعه ای از برنامه ها و سرمایه گذاری های کلان طراحی شده تا اطمینان حاصل شود ایالات متحده برتری خویش را در این رقابت حفظ می نماید.
وی ضمن اشاره به سیاستهای جدید آمریکا اظهار داشت: در همین جهت، دولت آمریکا برنامه هایی را برای سرمایه گذاری گسترده در حوزه هوش مصنوعی، داده و جذب دانشمندان تعریف کرده تا از این تکنولوژی ها برای اکتشافات علمی و حفظ برتری تکنولوژیک خود در سطح جهانی استفاده نماید. معرفی برنامه هایی مانند «جنسیس» با حمایت گسترده بودجه دولتی، بخشی از همین راهبرد برای حفظ سلطه فناوری آمریکا است.
غفاریان ضمن اشاره به گزارش های یک مؤسسه معتبر پژوهشی و تحلیلی اظهار داشت: یکی از موسسات شناخته شده ای که به صورت منظم مطالعات راهبردی منتشر می کند، اخیراً پیش بینی هایی درباره ی آینده «استقلال در فضای هوش مصنوعی» عرضه کرده است؛ پیش بینی هایی که نشان میدهد مسیر توسعه این فناوری، بیشتر از آنکه صرفا فنی باشد، به شدت سیاسی و حاکمیتی است.
وی ادامه داد: بر طبق این تحلیل ها، برعکس تصور رایج، شرکتها و بازیگران بزرگ فناوری در یک خلأ یا فضای بی مرز فعالیت نمی کنند. حتی شرکتهای تجاری بزرگ هم عملا در قالب مرزهای سیاسی دولت ها عمل می کنند و ناگزیر تابع قوانین کشور متبوع خود هستند.
غفاریان ضمن اشاره به وضعیت شرکتهای آمریکایی اشاره کرد: یک شرکت فعال در حوزه هوش مصنوعی، حتی اگر ماهیت تجاری داشته باشد، در نهایت مجبور است تحت قوانین دولت ایالات متحده فعالیت کند و نمی تواند خویش را از الزامات، محدودیت ها و سیاستهای حاکمیتی این کشور جدا بداند.
وی تاکید کرد: همین مسئله سبب می شود مفهوم «استقلال در هوش مصنوعی» برای کشورها اهمیت مضاعف پیدا کند؛ چون که اتکای کامل به شرکتها یا فناوری های خارجی، در عمل به معنای وابستگی به تصمیمات سیاسی دولت های دیگر است.
خلاصه اینکه تمرکز اصلی این ارزیابی ها بر میزان موفقیت مدلها در جواب سؤالات در ارتباط با لطمه پذیری هاست؛ بخشهایی که داده های آنها نسبتاً در دسترس می باشد و مدلها در حل مسائل ساده تر عملکرد قابل قبولی دارند، اما در سطوح پیچیده تر هنوز چالش های جدی وجود دارد. غفاریان ضمن اشاره به یک گزارش انتشار یافته در آمریکا، به نمونه ای عینی از سوءاستفاده از ابزارهای هوش مصنوعی در تهاجمات سایبری پرداخت و عنوان کرد: یک مقاله آمریکایی اخیراً گزارشی از یک حمله سایبری سازمان یافته منتشر نموده که در آن مشخص شده یک تیم هکری با استفاده از ابزارهای مبتنی بر هوش مصنوعی به چندین شرکت آمریکایی حمله کرده و دست به سرقت داده از شبکه های آنها کرده است. حتی شرکتهای تجاری بزرگ هم عملاً در چارچوب مرزهای سیاسی دولت ها عمل می کنند و ناگزیر تابع قوانین کشور متبوع خود هستند.
About the Author
